Voor veel #Iranians is de toestand in Iran geen theoretisch debat of een abstracte "geopolitieke complexiteit." Het zijn 45 jaar van geleefde ervaring onder een regime dat systematisch dissent heeft verpletterd, lichamen en geesten heeft gecontroleerd, journalisten heeft gevangen gezet, demonstranten heeft geëxecuteerd en miljoenen in ballingschap heeft gedwongen. Iranians zijn volledig in staat om imperialisme, buitenlandse interventie en de schade die deze krachten in de loop van onze geschiedenis aan de regio hebben toegebracht, te begrijpen. Velen van ons hebben consequent tegen imperialisme geprotesteerd, terwijl we ook onwrikbaar duidelijk zijn geweest over de aard van het IRI-regime. Deze standpunten zijn niet tegenstrijdig. Wat moeilijker te begrijpen is, is waarom sommige journalisten, commentatoren en activisten die gepassioneerd spreken over anti-imperialisme moeite hebben om dezelfde morele helderheid toe te passen op de 45 jaar van onderdrukking door de IRI. Waarom het erkennen van staatsgeweld, politieke gevangenen, massale executies, onderdrukking van vrouwen, binnen Iran zo vaak als optioneel wordt behandeld—of erger, als een afleiding. Het centreren van Iraanse stemmen zou niet moeten betekenen dat ze selectief worden versterkt alleen wanneer ze passen in een voorkeursverhaal. Solidariteit die interne onderdrukking negeert of minimaliseert, is helemaal geen solidariteit. Anti-imperialisme dat autoritarisme goedpraat, is geen gerechtigheid. Als je analyse externe misdaden duidelijk kan benoemen, maar aarzelt om interne misdaden te benoemen—vooral wanneer die misdaden gedocumenteerd, aan de gang zijn en erkend moeten worden door de mensen die eronder leven—dan is het probleem geen complexiteit. Het is consistentie. Iranians verdienen het recht op vrijheid, waardigheid en zelfbeschikking—zonder dat hun lijden wordt geïnstrumentaliseerd, terzijde geschoven of weggelegd! #Freedom #Iran #TruthJusticeLove