De Amerikaanse filmmaker David Lynch heeft meerdere keren gezegd dat Billy Wilder's klassieke film noir “Sunset Boulevard” (1950) een van de films is die zijn artistieke visie meer heeft gevormd dan welke andere ook. Toen hij zei “Ik wil een droom als ik naar een film ga. Sunset Boulevard heeft die droomwereld voor mij”, prees hij niet alleen Billy Wilder — hij beschreef de basis van zijn eigen cinema. In Wilders wereld vond Lynch die opgeschorte ruimte tussen realiteit en visie die zijn films zou definiëren: een vervallend Hollywood, hypnotiserende sferen, personages gevangen in hun eigen illusies, en bovenal dat “droomgevoel” dat constant in een nachtmerrie glijdt. Het is onmogelijk om de echo's van “Sunset Boulevard” niet te zien in Mulholland Drive: hetzelfde contrast tussen glamour en duisternis, tussen Hollywood's gouden belofte en zijn schaduwen. Voor Lynch had Wilder al de deur geopend naar een dromerige, verontrustende dimensie — hij duwde het gewoon verder. Het opnieuw bekijken van “Sunset Boulevard” door de ogen van Lynch onthult hoe diep de film een hele generatie regisseurs heeft beïnvloed die dromen in cinema omzetten, en cinema in een droom.