Toen ik als biograaf van Trump schreef dat de Nobelprijs voor de Vrede waarschijnlijk een factor was in Trumps beslissing om een onderdrukkend regime in Venezuela te steunen in plaats van de democratisch gekozen regering, vonden sommigen dat ik overdreef. Nee, hij is zo kwaad. Ik noem hem een monster met goede reden.

Dit is waarom ik degenen negeer die Trump niet professioneel hebben bestudeerd wanneer ze proberen te bepalen welke van zijn excentrieke uitbarstingen relevant is en welke niet. Ons werd verteld dat de Nobelprijs voor de Vrede-imbroglio een afleiding was. Maar nu zullen Venezolanen jarenlang lijden vanwege dit alles.

Ik weet niet hoe ik dit anders moet zeggen: elke biograaf van Donald Trump begrijpt dat hij zich niets aantrekt van menselijk lijden. Geen enkel beetje. Niet in de Verenigde Staten, nergens anders. Niet onder kinderen, niet onder dieren. Hij is, *journalistiek gezien*, een echte monster.

De zakelijke, politieke en juridische wereld wist decennia geleden dat Trump een monster was—en liet hem toch machtig worden. Toen hem herhaaldelijk werd verteld dat de Central Park Five onschuldig waren, zei hij nog steeds publiekelijk dat hij wilde dat ze vermoord werden. Waarom? Zodat hij niet hoefde toe te geven dat hij ongelijk had.