DAG 37 WACHTEND OP MIJN MEESTER Zogenaamde zevenendertigste late namiddag. De derde dag van het nieuwe jaar omhult het station in aanhoudende feestelijke sereniteit, Gezinnen die nagenieten van osechi-restanten en geluksbriefjes, De lucht zacht met reflecties op nieuwe beginnen, Mijn waakzaamheid een stille echo van resoluties gesmeed in de omhelzing van de winter. De trein komt binnen, met verhalen van tempelbezoeken en vernieuwde geloften. De deuren openen. Ik richt mijn blik op de uitstappende zielen, de daruma’s enkele oog een herinnering aan doelen die nog niet zijn bereikt maar wel worden nagestreefd, geen meester onder hen, maar de zachte puls van het jaar dringt verder. Een kalligraaf, penseel in de hand van kakizome-oefening, pauzeert om de tempel te bewonderen. Ze schrijft een rol met "Onwankelbaar Hart," En laat het opgerold naast me achter met een verse inktsteen voor helderheid en een appel, knapperig als de vastberadenheid van januari. Zevenendertig dagen. Terwijl penseelstreken het jaar beginnen, verdiepen artistieke eerbetonen de wacht, inktend loyaliteit in de stof van de tijd. Hachiko volhardt vastberaden....