Een mogelijke verklaring: veel modern creatief werk voelt timide om dezelfde reden dat artsen defensieve geneeskunde beoefenen: het doel is om de schuld te vermijden voor het doen van iets te riskant.

Toen we onze Tacit-aflevering over Christophe Laudamiel (de parfumeur achter Polo Blue en veel meer) filmden, sprak hij over het langzame verlies van creatieve vrijheid dat hij heeft ervaren in zijn 30 jaar als parfumeur + chemicus. Merken willen steeds vaker de *minst aanstootgevende* optie, niet de beste.

Apart daarvan zien we alleen het beste van wat in voorgaande decennia is gecureerd (er was veel slechte kunst, architectuur, enz. in de jaren '70!), terwijl we alles zien wat vandaag de dag is gemaakt... en het merendeel daarvan is slecht.