Andrew Huberman az önce beyninizin neden odaklanmadığını açıkladı — ve bu DEHB değil, elinizdeki cihazdan kaynaklanan duyusal aşırı yüklenme. Bu 4:52'lik klipte, Jenny Groh'un çığır açan içgörülerini ortaya koyuyor: Düşünceler rastgele değildir. Küçük bir tohumla (bir kelime, görüntü, anı) başlar ve ardından katmanlı duyusal anılar — görüntüler, sesler, dokunuşlar, kokular — gibi bir zincire dönüşürler; hepsi soyut bir mekânda birikiyor. Son zamanlarda (özellikle telefonunuz üzerinden) ne kadar çok duyusal girdi aldıysanız, konsantre olmaya çalıştığınızda o kadar çok rekabet eden katmanlar akıyor. Bu yüzden okumaya/çalışmaya oturursunuz ve aniden dikkat etmediğinizi fark edersiniz — beyniniz hâlâ 10–15 dakika önce aldığı sonsuz yeni uyaranları işliyor. Huberman'ın çözümü: Derin çalışmadan önce kasıtlı olarak sıkıntıya başlayın. Mümkün olduğunca çok duyusal girişi kaldırın (telefon yok, loş ışıklar, sessiz). Telefon yasak bir bölge olarak tüm bir katı tutuyor. Çin'de, görevlerden önce dakikalarca boş duvara bakan çocuklarla denemeler yapıyorlar. Modern hayat, ekrana bakarak bakabileceğiniz fiziksel alanı küçülttü, ama bilişsel alanı sonsuz dikkat dağıtıcılarla doldurdu. Sonuç: Odaklanmak neredeyse imkansız hale gelir. Aklınız mı uçtu? Dikkatinizi en çok neyi öldürdüğünüzü fark ettiniz — bildirimler, arka plan gürültüsü, son kaydırmalar? Ve derin çalışmadan önce zihinsel sayfayı temizlemene ne yardımcı oldu?