Hiçbir şey duyurmayan bir iş arkadaşım var. Terfi için başvurduğunu yeni ofise gelene kadar bilmiyorsun. Kendi evini aldığını ancak "boyamayı bitirmek için eve gideceğimden" bahsettiğini anlıyorsunuz. Dönüm noktalarını paylaşmıyor. Görüşleri kitlesel kaynak olarak oluşturmaz. Yorum davet etmiyor. Eskiden onun gizemli olduğunu düşünürdüm. O başarı yüksek sesle paylaşılmalıydı. O heyecan bir izleyiciye ihtiyaç duyuyordu. Şimdi ise farklı görüyorum. Hareket eder kasıtla. Sessiz. Odaklanmış. Kesin. Planları hâlâ kırılganken korunuyor. Neşesi dışarıdan gelen gürültüyle sulanmıyor. Dünyaya çiçek açmadan önce kök salmasına izin verir. Bu gizlilik değil. Bu ayırt etme. Bu barış. Bu özgüvendir. Bazen en güçlü insanlar, hayatlarını yumuşakça, alkış olmadan inşa edenlerdir ve hazır olduklarında sonuçlarını anlatırlar.