Ik heb een collega die nooit iets aankondigt. Je weet niet dat ze zich heeft aangemeld voor een promotie totdat ze al in het nieuwe kantoor is. Je realiseert je niet dat ze haar eigen plek heeft gekocht totdat ze casual vermeldt "op weg naar huis om de verf af te maken." Ze plaatst geen mijlpalen. Vraagt geen meningen. Nodigt geen commentaar uit. Ik dacht vroeger dat ze geheimzinnig was. Dat succes luid gedeeld moest worden. Dat opwinding een publiek nodig had. Nu zie ik het anders. Ze beweegt met intentie. Stil. Gefocust. Zeker. Haar plannen zijn beschermd terwijl ze nog kwetsbaar zijn. Haar vreugde wordt niet verdund door buitenstaanders. Ze laat dingen wortelen voordat ze de wereld de bloei laat zien. Het is geen geheimzinnigheid. Het is onderscheidingsvermogen. Het is vrede. Het is zelfvertrouwen. Soms zijn de sterkste mensen degenen die hun leven zachtjes opbouwen, zonder applaus, en hun resultaten laten spreken wanneer ze er klaar voor zijn.