Toplumun etrafında dans etmeyi sevdiği bir konuda net olalım: Bir genç size aşık olduğunda, bu statünüze, görünüşünüze veya "oyununuza" bir iltifat değildir. Bu, dürüstlüğünüzün bir sınavıdır ve çok fazla yetişkinin başarısız olduğu bir sınav. O çocuk bir partner aramıyor; Onay arıyorlar, genellikle ekranlarda gördüklerini taklit ediyorlar, girdikleri güç dinamiklerinin farkında olmadan. Onlar saf, ama sen değilsin. Odadaki yetişkin olarak görevin, egonu okşadığı için "oyuna katılmak" ya da "ilk hamleyi onlar yaptı" deliğinden yararlanmak değil. Ahlaki yükümlülüğün, henüz kendilerine koyacak bilgelik bulamadıkları sert sınır olmaktır. Onlara küçük kardeş gibi davran. İlerlemeleri görmezden gelin. Kapatın. Çünkü 10 yıl sonra, ergenliğin kafa karışıklığı geçtiğinde, o kişi sana geri bakacak. Kendi aptallıklarından koruyan güvenli bir yetişkini hatırlamalarını mı istiyorsun? Yoksa terapi seansında daha iyi bilmeyen bir çocuğu istismar eden kötü adam mı olmak istiyorsun?