Laten we duidelijk zijn over iets waar de samenleving graag omheen danst: Wanneer een tiener een crush op je ontwikkelt, is dat geen compliment voor je status, je uiterlijk of je "game." Het is een test van je integriteit, een test die veel te veel volwassenen niet doorstaan. ​Dat kind is niet op zoek naar een partner; ze zijn op zoek naar validatie, vaak imiterend wat ze op schermen zien, zich totaal niet bewust van de machtsdynamiek waar ze in terechtkomen. Ze zijn naïef, maar jij bent dat niet. ​Jouw taak als de volwassene in de kamer is niet om "mee te spelen" omdat het je ego streelt of om de maas in de wet te gebruiken van "nou, zij hebben de eerste stap gezet." Je morele verplichting is om de harde grens te zijn die zij nog niet de wijsheid hebben om zelf te stellen. ​Behandel ze als een jongere broer of zus. Negeer de avances. Zet het stop. Want over 10 jaar, wanneer de verwarring van de puberteit vervaagt, zal die persoon op je terugkijken. ​Wil je dat ze zich een veilige volwassene herinneren die hen beschermde tegen hun eigen dwaasheid? Of wil je de schurk zijn in hun therapiesessie die misbruik maakte van een kind dat het beter niet wist?