1973'te, sekiz tamamen sağlıklı kişi Amerika Birleşik Devletleri genelinde psikiyatri hastanelerine girdi. Hiçbiri hasta değildi. İçerideki kimse fark etmedi. 🧠 Bu bir kaza değildi. Bu, psikolog David Rosenhan tarafından rahatsız edici bir soruya cevap vermek için tasarlanmış bir deneydi. Profesyoneller ruh sağlığı ile ruh sağlığı arasındaki farkı güvenilir şekilde ayırt edebilir mi? Bunu öğrenmek için Rosenhan sekiz sıradan kişiyi işe aldı. Bir ressam. Ev hanımı. Bir çocuk doktoru. Bir yüksek lisans öğrencisi. Sadece bir konuda yalan söylediler. Sesler duyduklarını söylediler. Sadece üç kelime. "Boş." "Boş." "Güm." Bu yeterliydi. Sekiz öğrencinin tamamı kabul edildi. Hastanelere girdikleri anda, rol yapmayı bıraktılar. Normal davrandılar. İş birliği yaptılar. Taburcu olunmak istediler. 🚪 Hiç işe yaramadı. Her normal hareket bir semptom olarak yeniden yorumlanıyordu. Not yazmak takıntılı bir davranış haline geldi. Sessizce beklemek patolojik ilgi arayışına dönüştü. Nezaket, hastalıkla uyumlu kontrollü davranış haline geldi. Yedisine şizofreni teşhisi kondu. Manik depresyona sahip biri var. Hiçbir personel onları sağlıklı olarak tanımlamadı. Ama hastalar vardı. Gerçek hastalar onlara yaklaştı ve fısıldadılar, "Diğerleri gibi değilsin. Buraya ait değilsin." Hasta görülenler, eğitimli profesyonellerin göremediğini gördüler. Ortalama konaklama süresi 19 gündü. Bir kişi 52 gün hastanede kaldı. ⏳ Her gün aynı gerçeği pekiştiriyordu. Bir kez etiketlendikten sonra gerçeklik artık önemini kaybediyordu. Rosenhan, On Being Sane in Insane Places adlı kitabını yayımladığında, psikiyatri dünyası patladı. Bir hastane, yeni sahte hastaları göndermesini istedi, yakalayacaklarından emin oldular. Rosenhan kabul etti. Sonraki aylar içinde, hastane 41 sözde sahtekarı tespit etti. Rosenhan kimseyi göndermemişti. Tek bir kişi bile yok. Sonuç kaçınılmazdı....