Yaşım ilerledikçe daha fazla düşünmediğimi fark ediyorum ama duraklamayı ve düşünmeyi öğreniyorum. Konuşmaları tekrar tekrar oynatıyorum. Kalıplar fark ediyorum. Tepkilerimi savunmak yerine sorguluyorum. Gençken, şu anda olmak istiyordum, neden böyle hissettiğimi anlamak istiyordum. Eskiden kararları acele ederdim, cevapları aceleyle yapardım, hayatı acele ederdim. Şimdi daha uzun süre oturuyorum, yaşlandığım için değil, sonunda sonuçları saygı gösterdiğim ve davranışlarıma karşı harekete geçtiğim için. Düşünce beni yumuşatmadı, daha sakin, daha net, daha az tepkisel ve dürüst olmak gerekirse... en iyi şekilde daha tehlikeli. Neden? Çünkü kendini anlamaya başladığında, dünyanın seni kontrol etmesine izin vermeyi bırakıyorsun. Yaşlanmak enerji kaybetmekle ilgili değil, onu nereye koyacağını öğrenmekle ilgilidir.