Naarmate ik ouder word, realiseer ik me dat ik niet meer denk, maar leer pauzeren en reflecteren. Ik speel gesprekken opnieuw af. Ik merk patronen op. Ik stel mijn reacties in vraag in plaats van ze te verdedigen. Toen ik jonger was, wilde ik gelijk hebben, nu wil ik begrijpen waarom ik me voelde zoals ik me voelde. Vroeger haastte ik me met beslissingen, haastte ik me met antwoorden, haastte ik me door het leven. Nu neem ik langer de tijd voor dingen, niet omdat ik ouder ben, maar omdat ik eindelijk de gevolgen respecteer en actie onderneem op mijn gedrag. Reflectie heeft me niet zachter gemaakt, het heeft me kalmer, helderder, minder reactief en eerlijk gezegd... gevaarlijker op de best mogelijke manier gemaakt. Waarom? Omdat wanneer je jezelf begint te begrijpen, je stopt met het laten controleren door de wereld. Ouder worden gaat niet om het verliezen van energie, het gaat om leren waar je het moet plaatsen.