Araştırmalar, bebeğinizi uyku sırasında tutmak, ömür boyu duygusal dayanıklılık için gerekli sinir yollarını inşa etmeye yardımcı olduğunu ortaya koyuyor. Bilim, birçok ebeveynin nesiller boyunca sezgisel olarak bildiği şeyi giderek daha fazla doğruluyor: uyuyan bebeği nazik bir şekilde kucaklama, erken beyin gelişimini şekillendirmede derin bir rol oynuyor. Araştırmalar, dinlenme sırasında deri ile deri tutma gibi tutarlı, yatıştırıcı fiziksel temasın, prefrontal korteks (beynin yüksek dereceli duygusal düzenleme, karar alma ve bilişsel kontrol merkezi) ile amigdala (korku, tehdit tespiti ve duygusal tepkisi işleme merkezi olan çekirdek bölge) arasındaki fonksiyonel ve yapısal bağlantıları güçlendirmeye yardımcı olduğunu göstermektedir. Bu prefrontal-amigdala yolları, yukarıdan aşağıya kritik bir düzenleyici devre oluşturur: prefrontal korteks amigdala tepkilerini modüle eder, aşırı korku sinyallerini azaltır ve zamanla daha sakin duygusal işleme sağlar. Erken yaşta güvenilir ve besleyici dokunuş sağlayarak, bakım verenler bebek beynini daha iyi stres direnci ve duygusal denge için "kablo" yaparlar. Bu erken pekiştirme, kendini düzenlemeyi destekleyen daha verimli sinir kalıplarını teşvik eder ve çocuk büyüdükçe yoğun korku tepkilerine veya kaygıya karşı savunmasızlığı azaltır. Faydalar yetişkinliğe kadar uzanır ve daha sağlıklı ruh sağlığı sonuçları için temel biyolojik bir iskelet oluşturur—bireylerin gelecekteki stres ve zorluklarla daha uyumlu başa çıkmasına yardımcı olur. Özünde, uyku sırasında yaşanan o sessiz sarılma anı sadece rahatlıktan ötedir; Hedefli nörogelişimsel şekillendirme yoluyla çocuğun uzun vadeli psikolojik dayanıklılığını inşa etmeye aktif olarak katkıda bulunur. [Tottenham, N. (2020). "Çocuklukta insan amigdala-prefrontal devrelerinin anne tamponlaması, ancak ergenlikte değil." Nature Neuroscience]