Yakın zamanda postaneye gittim. Çok uzun bir kuyruk. İki kısa boylu, morbid derecede obez kadın tezgaha gelip açık, işaretsiz bir kutuyu bıraktı. Görevli iç çekti ve sordu, "İngilizce mi?" "Hayır." Cevap verdiler. Telefon çevirmeni kullandılar ve her şeyi görevliye yaptırdılar. Kutuyu paketleyin, bantlayın, adresinizi alın, etiketleyin, vb. "Bir dahaki sefere kutuyu bantlamalısın ve adres vermelisin." Kısa, doğrudan söyledi, hepimiz anlamadıklarını ve umursamadıklarını bilse de. Yine iç çekti. Bunun sık sık yaşandığı ama memurun onları geri çevirmesinin yasaklı olduğu hissine kapıldım. Yoğun sezonda, postane çalışanını kişisel uşak gibi kullanarak ekstra zaman harcıyorlardı. Terlikler (güney☀️) ve çizgi film tarzı pijama pantolonlarla, telefonlarında yüzler, lekeli ve gerilmiş tişörtlerinden büyük karınları sızıyordu. Yağlı saçlar dağınık topuzlara yığılmıştı. Bunun her bir parçası, inşa ettiğimiz, sürdürdüğümüz, kullandığımız ve ödediğimiz sistemler üzerinde bir tür vergi gibi. Bu kadınlar, senin ya da benim yabancı bir sistemde yol almaya çalıştığımız için utanmadı. Tavırlarında gülümseyen bir özür ya da yalvaran gözler yoktu. Umursamıyorlardı. "Bize hizmet et" tek düşünceleri gibi görünüyordu, bir sonraki ayinlerine doğru ilerlerken. Uygarlığımız onlar için sadece ücretsiz bir otomat.