Tüm gerçek verilerin gösterdiği şey, kadınların içgüdüsel olarak kendi çocuklarını koruduğu ve neredeyse kimseyi korumadığı - gerçi bu içgüdü aktarılabilir. Üst kadrolar herkesi korur. En alt kadro erkekler, dış rakipler ve kırık/çılgın kadınlar ise yırtıcılar.

Bu yarı yapmacık "iyi niyetli cinsiyetçilik" değil, bu arada. Yapılan hemen hemen her çalışma, vatandaş kadınların kendi aileleri için aslan gibi savaştığını gösteriyor, ama genel kahramanların büyük çoğunluğu - askerler, polisler, itfaiyeciler, afet kurtarma gönüllüleri (benim yaptığım bir şey), üçüncü dünya yardım çalışanları vs. - erkek. Hatta takımınıza ve diğerlerine yardımcı olmak için temel savunma amaçlı silah kullanımları bile %70+erkek olup. Bunu kabul etmemek için hiçbir sebep yok gibi görünüyor, sadece çocuklara karşı genel bir hoşnutsuzluk var. Diğer yandan, dediğim gibi, tipik bir yılda düşük seviyeli şiddet suçlularının %70-80'i aynı zamanda "" kadrolarından gelen erkeklerdir. Hayat karmaşıktır.