Delhi'deyken, yaklaşık 14 yaşındayken, kadavra organ bağışı için Project Donate Life adlı bir STK kurdum. Gereksiz ölümlere her zaman öfkeliydim. Eğer ölüm olursa, bir kişi başka hayatları kurtarmayı seçebilmelidir. Amerika'nın aksine, Hindistan'da, hastanelerdeki sosyokültürel sorunlar ve altyapı nedeniyle bu yaygın bir seçenek değildir. Bunun üzerinde çalıştım ve işimizin ne kadar anlamlı olduğunu tartışabilirim. '1 ölen donör 8 hayat kurtarabilir' diye düşündüm, bu doğru. ama artık hafif kalır, çünkü Precigenetics'teki hastaların birincil hücreleri de ONLARIN hayatlarını kurtarmak için kullanılabilir. Şimdi, rejeneratif tıp için gerçek bir alan var. Şimdi, hastalığa yeni bakış açılarını keşfetmek, farklı ilaçların hastanın hücrelerine nasıl yanıt verdiğini anlamak için hücreleri ve organoidleri kullanacağız. yanıt vermeyen hastalar bile, hatta karaciğer organoidleri yapmak için yeniden programlanmış cilt hücreleri bile. Vay canına, bu motoru yapmak ne büyük bir onur. Hayatım boyunca hayatın anlamı olduğunu biliyordum. İnvaziv olmayan bir moleküler nanoskop inşa etmek hayatımın onuru oldu.