Küçük işletme sahipleri hem sığır hem de at, onlara kapitalist demeyi bırakın. Binlerce küçük ve mikro patronla iletişime geçtim ve sorumlu bir şekilde söylemek gerekir ki, çoğu göçmen işçi muamelesi bile görmüyor. Yılda 1.000 geliri olan küçük bir şirketin sahibi aslında yılda kırk ya da elli gelir çantasına düşer, ki bu büyük bir fabrikanın orta katına benzer, ama bunun arkasında ne var? Bu, 30 çalışanın geçim kaynağı, müşterilerin yüzleri, nakit akışının kesilme korkusu ve tüm borçlar için sınırsız ortak ve çoklu sorumluluk unsurudur. Bazı patronların kendilerine 6.000 maaş teklif ettiğini gördüm, bu da taban çalışanlarının maaşı kadar yüksek değil; Bazı patronlar ve şirketler kaza geçirdiğinde evleri ve arabaları hemen satıyor, üstelik yaşayacak yerleri bile yok, bu yüzden boşlukları doldurmak için kullanıyorlar. Ayrıca on milyonlarca borcu olan ve iflas koruması olmayan bazı patronlar da gördüm, bu yüzden sadece dişlerini sıkıp yavaş yavaş geri ödeyebiliyorlar. En zor hangisi? Kimse patronun tarafında değil. Sanayi ve ticaret sizi kontrol etmeye gelir, yangın koruma sizi kontrol eder, vergi sizi kontrol eder, sosyal güvenlik sizi teşvik eder, çalışanlar sizi tahkim edebilir, müşteriler temerrüde düşebilir ama tedarikçinin parasını ödemeniz gerekir, çalışanın maaşını ödemeniz gerekir ve düşme hakkınız bile yoktur. Küçük işletme sahipleri iş yaratır ve birçok aileyi besler, ancak büyük riskler alır, bu yüzden insanlar şimdi iş kurmaktan korkuyor. 5-10 yıldır kavga eden çok fazla patron gördüm ve şirket bir kaza geçirdiğinde karavan kayboluyor, sonunda hâlâ borçlu ve yeniden başlama şansı yok. Böyle bir ortamda kim iş kurup risk almaya cesaret eder ki? Onlar olmasaydı, iş nereden gelirdi, dünyadaki havai fişekler nereden gelirdi? Onlar kapitalist değiller, sadece sosyal şassinin son sert kemiklerini taşıyorlar.