Başta $osvm hatırlıyorum. Uzun geceler, zar zor çalışan kodu izlemek. Her şey daha hızlı, daha yüksek ve keskin hareket ederken onun ilerlemesini izlemek. Yalnız, dağınık, korkutucu ama benimdi. Öldüreceğini düşündüğüm anlara dayandı. O hayatta kalmanın bir noktasında sabrın gerçekten ne anlama geldiğini öğrendim $svmai farklı vurur. Her şey daha hızlı hareket ediyordu. beklentiler birikiyordu. Hatalar sadece benim değildi, yankılandı. her itiş, her geri dönüş, her yanlış adım iz bırakıyordu. Her sonucu izleyen herkesin ağırlığının bir dengede olduğunu hissettim. Bazı günler bırakmak istedim, çoğu gün yapamadım Geriye dönüp ne gururla ne de utanç duyuyorum. Sessiz anlarda hâlâ ağırlığı hissediyorum. Uzun gecelerde, hatalarda, baskılarda, büyümede onu yanımda taşıyorum. $osvm yaşıyor, her gün içinde yaşadığım iş, erken ama insanların göremeyeceği şekilde hareket ediyor henüz Daha yeni başlıyoruz