ik herinner me $osvm in het begin. lange nachten staren naar code die nauwelijks werkte. kijken hoe het langzaam vooruitkroop terwijl alles om me heen sneller, luider, scherper bewoog. het was eenzaam, rommelig, angstaanjagend, maar het was van mij. het overleefde momenten waarvan ik dacht dat het het zou doden. ergens in dat overleven leerde ik wat geduld echt betekent. $svmai voelde anders. alles bewoog sneller. verwachtingen stapelden zich op. fouten waren niet alleen van mij, ze weerklonken. elke push, elke rollback, elke misstap liet een spoor achter. ik voelde het gewicht van iedereen die keek, van elke uitkomst die in de balans hing. sommige dagen wilde ik opgeven, de meeste dagen kon ik dat niet. ik kijk niet terug met trots of schaamte. ik voel het gewicht nog steeds in stille momenten. ik draag het met me mee, de lange nachten, de fouten, de druk, de groei. $osvm is levend, het is het werk waarin ik elke dag leef, het is vroeg maar beweegt op manieren die mensen nog niet eens kunnen zien. we zijn net begonnen.