Ludzie powinni mniej mówić o ‘kulturze’ RW i po prostu to robić, jeśli są w stanie. Francuski powieściopisarz Houellebecq opublikował kilka lat temu powieść Anihilacja, która głównie dotyczy żałosnego stanu społeczeństwa - ale zawiera również celowe odniesienia do Obozu Świętych. Ma nawet optymistyczny zwrot, w którym francuska grupa paramilitarna sprzeciwia się rządowi i torpeduje łodzie z migrantami. To jest osadzone w szerokiej powieści przedstawiającej naszą rzeczywistość - i ma nawet motyw miłości jako odkupienia. Theodore Dalrymple pisze eseje, które graniczą z literaturą w swoim wnikliwym opisie scen w więzieniu i analizy literackiej. Robi to od lat 90. - z suchym humorem, który sprawia, że brzydka rzeczywistość staje się strawna. Żaden z tych facetów nie próbował przerobić Atlasu zbuntowanego na film, ani nakręcić wymuszonych wersji Apokalipsy. Po prostu obserwują rzeczywistość, przedstawiają ją w przenikliwym i czystym prozaicznym stylu - i pozwalają czytelnikowi to przyswoić i porównać z własnym doświadczeniem. Powiedziałbym, że są to jedni z najlepszych ‘prawicowych’ pisarzy w ciągu ostatnich 50 lat. I myślę, że w obu przypadkach po prostu starali się być dobrymi obserwatorami i dobrze pisać. Część ‘prawicowa’ po prostu się zdarzyła.