Krater Manicouagan (znany również jako struktura uderzeniowa Manicouagan) w Quebecu, Kanada, powstał około 214 milionów lat temu (±1 milion lat) w późnym okresie triasu, kiedy to duży meteoryt (asteroid) o średnicy około 5 km (3 mile) uderzył w Ziemię. Jest to jeden z największych i najlepiej zachowanych kraterów uderzeniowych na naszej planecie. Oto kluczowe fakty: Wiek: 214 ± 1 milion lat (potwierdzone przez wiele metod datowania radiometrycznego, w tym U-Pb na zirkonach i inne). Oryginalna średnica: ~100 km (62 mile). Obecna widoczna średnica: ~72 km (45 mil), z powodu intensywnej erozji przez setki milionów lat (w tym erozji lodowcowej). Cechą centralną: Góra Babel, wyraźny centralny szczyt (struktura odbicia) w środku. Współczesny wygląd: Krater jest teraz częściowo wypełniony przez pierścieniowy zbiornik Manicouagan (nazywany również "Okiem Quebecu"), dużym sztucznym jeziorem stworzonym w latach 60. i 70. XX wieku przez tamowanie rzek dla energii hydroelektrycznej. Zbiornik tworzy uderzający pierścieniowy (okrągły) zbiornik wodny wokół centralnego płaskowyżu. Okrągła struktura krateru jest szczególnie widoczna z kosmosu (jak widać na tych zdjęciach satelitarnych i astronautów), co czyni go ulubionym punktem orientacyjnym dla astronautów. Co ciekawe, uderzenie miało miejsce około 12–13 milionów lat przed masowym wymieraniem na granicy triasu i jury, więc nie jest bezpośrednio związane z tym wymieraniem (w przeciwieństwie do znacznie młodszego krateru Chicxulub, związanego z wymieraniem dinozaurów).