Na temat ucieczki depozytów w wysokości 6 bilionów dolarów Liczba 6 bilionów dolarów w ucieczce depozytów, na którą powołują się BofA, JPM i grupy branżowe banków, jest (1) myląca i (2) fałszywym tropem. Pierwszy obrazek poniżej przedstawia istotę argumentu (z pewnymi adnotacjami), który mówi, że 6 bilionów dolarów "transakcyjnych" depozytów (pomyśl o kontach czekowych) jest zagrożonych ucieczką do stablecoinów. Widziałem wariant argumentu, że dotyczy to tylko wtedy, gdy są to "stablecoiny przynoszące odsetki", ale to nie jest to, co pokazuje obrazek - chodzi o to, że stablecoiny mogą powodować ogólną ucieczkę z kont czekowych (z zyskiem zaostrzającym ten efekt). Na pierwszy rzut oka, a może z zamysłem, wydaje się, że argument polega na tym, że depozyty w bankach idą "do" stablecoinów i wychodzą z systemu bankowości komercyjnej (CBS), tak że w miarę jak stablecoiny rosną, koniecznie wymagają coraz większej liczby depozytów do usunięcia z CBS, w stosunku 1:1. To jest błędne i mylące ujęcie. Po pierwsze, gdy depozyt trafia "do" stablecoinów, nie znika w eterze, ale zamiast tego jest zazwyczaj umieszczany w rezerwie u emitenta. I poza rezerwami stablecoinów składającymi się z umów odkupu i odwrotnych umów odkupu, depozyty, które "przepływają" do stablecoinów, zazwyczaj pozostają w systemie bankowości komercyjnej (zobacz drugi obrazek). Możesz mieć stablecoina o wartości 100 bilionów dolarów, a jeśli emitent trzyma wyłącznie rezerwy w postaci depozytów gotówkowych i obligacji skarbowych, depozyty zazwyczaj wracają do CBS i są dostępne do pośrednictwa kredytowego. Nie ma ogromnej ucieczki depozytów. Teraz JAK wracają, to jest interesujące. Po drugie, PRAWdziwym zmartwieniem branży bankowej w związku ze stablecoinami jest to, że eliminują one potrzebę "transakcyjnych" kont całkowicie, ponieważ stablecoiny stanowią lepszy środek transakcji. Co to oznacza, to to, że depozyty, które "wracają", są coraz bardziej prawdopodobne, że będą umieszczane w depozytach nieprzynoszących odsetek (pomyśl o oszczędnościach) zamiast depozytów transakcyjnych nieprzynoszących odsetek (czekowych). I chociaż ta preferencja nie wpływa na ogólny poziom depozytów ani pośrednictwo kredytowe, stanowi problem dla pewnej grupy banków, szczególnie banków o niskich stopach.

W okresie GFC działalność banków przyjmujących depozyty stała się zasadniczo bimodalna - podzieliła się na dwa wyraźne typy banków: banki o wysokich stopach i banki o niskich stopach. "Ta heterogeniczność w stopach depozytowych jest nową cechą - w 2006 roku, kiedy rynkowe stopy procentowe były podobne do dzisiejszych poziomów, różnica między 75. a 25. percentylem stóp depozytowych wśród 25 najlepszych banków wynosiła około 70 punktów bazowych. Dziś ta różnica wzrosła do ponad 350 punktów bazowych. Bimodalny rozkład stóp depozytowych podkreśla istnienie dwóch wyraźnych typów banków: banków o wysokich stopach, które oferują stopy depozytowe bliskie rynkowym, oraz banków o niskich stopach, które utrzymują niskie, niewrażliwe na rynek stopy depozytowe." (Kundu, S., T. Muir i J. Zhang, „Divergujący sektor bankowy: nowe fakty i makroekonomiczne implikacje”, Praca Doktorska, 21 listopada 2024.)

Teraz, bycie bankiem o niskich stopach procentowych to całkiem dobra sprawa, jeśli potrafisz to ogarnąć. Ale model ten opiera się na obsłudze depozytariuszy, którzy nie zwracają uwagi na stopy procentowe i cenią usługi oddziałowe, generując wyższe dochody z odsetek netto dzięki niższym stopom depozytowym. A wraz z rozwojem e-banku, czyli usług niezależnych od lokalizacji, pojawił się zróżnicowany sektor bankowy - banki o wysokich stopach, podnoszące stopy depozytowe, aby konkurować wśród większej bazy depozytariuszy. A wraz z proliferacją stablecoinów jako warstwy transakcyjnej, pragnienie wysokich stóp w usługach niezależnych od lokalizacji również będzie się nasilać. Więc masz podwójny efekt, (1) depozyty przechodzące z kont transakcyjnych bez odsetek na konta nie-transakcyjne z odsetkami oraz (2) większy popyt ze strony depozytariuszy wrażliwych na stopy procentowe, niezależnych od lokalizacji. Teraz spójrz ponownie na poprzedni obrazek i przypomnij sobie, które banki krzyczą najgłośniej na myśl, że więcej depozytariuszy może stać się wrażliwymi na stopy procentowe użytkownikami nie-transakcyjnymi. Ale być może bardziej interesującym punktem, który pokazali Kundu i in., jest to, że "[t]radycyjne badania nad transmisją polityki monetarnej często traktują sektor bankowy jako jednorodny, koncentrując się na łącznych ilościach depozytów. Ta perspektywa sugeruje, że rosnące stopy procentowe prowadzą do netto odpływu depozytów [zwykle do MMF] i w związku z tym zmniejszonego kredytowania przez banki. Nasze wyniki ujawniają bardziej złożoną dynamikę w sektorze bankowym. Poza miarami agregatowymi, badamy zróżnicowany wpływ zmian stóp procentowych na przepływy depozytów w dwóch odmiennych typach banków: bankach o niskich i wysokich stopach. Te banki różnią się nie tylko w zarządzaniu zobowiązaniami, ale także w swoich portfelach aktywów. Gdy rynkowe stopy rosną, depozyty mają tendencję do migracji z banków o niskich stopach do banków o wysokich stopach, wspierając kredytowanie osobistych oraz kredytów komercyjnych i przemysłowych, które banki o wysokich stopach coraz częściej udzielają." Uważam, że stablecoiny przynoszące zyski miałyby podobny efekt do rosnących stóp rynkowych, jeśli chodzi o migrację depozytów i udzielanie kredytów.

Teraz, w interesie pełności, rezerwy stablecoinów trzymane jako umowy odkupu lub reverse repos mogą zmniejszać łączne depozyty, w zależności od tego, jak są skonstruowane (dlatego MMF mogą wpływać na poziomy depozytów), ale istnieje limit tego efektu z praktycznych i rynkowych powodów. A "cykl powrotu" depozytów będzie koniecznie wpływał na niektóre banki bardziej niż na inne. Ale najważniejsze jest to, że w świecie ze stablecoinami (a zwłaszcza stablecoinami przynoszącymi zyski), banki tak naprawdę nie konkurują ze stablecoinami o depozyty, konkurują ze sobą. Stablecoiny po prostu przyspieszają tę dynamikę na korzyść konsumenta.