Części świata, w których dżuma nigdy nie zniknęła Dla większości ludzi dżuma należy do średniowiecznej historii. W XIV wieku przetoczyła się przez Europę, Bliski Wschód i północną Afrykę, zabijając szacunkowo od 75 do 200 milionów ludzi. Ofiary rozwijały nagłą gorączkę, wymioty i powiększone węzły chłonne, które stawały się czarne i bolesne. W wielu epidemiach jedna trzecia lub więcej zakażonych umierało w ciągu kilku dni. To, co nastąpiło, nie było zniknięciem, lecz wycofaniem. Wraz z poprawą sanitarno-epidemiologiczną i zmianami w miastach, dżuma zniknęła z codziennego życia ludzi, ale przetrwała w zwierzętach. Gryzonie stały się jej długoterminowymi gospodarzami, a pchły przenosiły bakterie między populacjami, co pozwalało chorobie utrzymywać się bez ciągłych epidemii wśród ludzi. Do 1998 roku ten ukryty wzór wciąż był mocno zakorzeniony. Dżuma nadal krążyła w dzikiej przyrodzie w niektórych częściach zachodnich Stanów Zjednoczonych, Azji Centralnej, Afryki i Ameryki Południowej. Ta sama struktura pozostaje do dziś. Przypadki ludzkie są teraz rzadkie i zazwyczaj uleczalne, ale sama choroba nigdy nie została wyeliminowana. Mapa pokazuje, gdzie dżuma przetrwała długo po tym, jak przestała kształtować nagłówki historyczne.