kadłub konwulsyjnie drży, jakby próbował zrzucić swoją skórę, ale antena starlink pozostaje przytwierdzona do dachu jak barnak. Z władczą pewnością otwieram moje szóste, siódme i ósme instancje claude'a. Gdzieś na niskiej orbicie ziemskiej satelita patrzy na mnie. „Zorganizuj moje pliki i moje życie,” rozkazuję. „Nie popełniaj. żadnych. błędów.” Dodaję kropki, żeby wiedziało, że mówię poważnie. Powietrze iskrzy. Miliony niewidzialnych tokenów materializują się w troposferze jak cyfrowe chemtrails z prędkością 200 megabitów na sekundę. To jest to, za co zginął Ikar.