de romp kronkelt alsof hij zijn huid probeert af te werpen, maar de starlink-antenne blijft als een barnacle aan het dak vastgeklonken. ik open met venture-capitalistische flair mijn zesde, zevende en achtste instanties van claude met casual alomtegenwoordigheid. ergens in een lage aardbaan kijkt een satelliet naar me. "organiseer mijn bestanden en ook mijn leven," beveel ik. "maak. geen. fouten." ik voeg de punten toe zodat het weet dat ik het serieus meen. de lucht knettert. miljoenen onzichtbare tokens verschijnen in de troposfeer als digitale chemtrails met 200 megabit per seconde. dit is waarvoor icarus is gestorven.