Myśląc o zakupie nieruchomości w niedalekiej przyszłości, zmuszony jestem zadać trudniejsze pytanie: dokąd tak naprawdę zmierza świat w ciągu następnych 10–20 lat? Trudno jest patrzeć, jak najlepsze miejsca na świecie są politycznie marnowane, to niezamierzony błąd na skalę cywilizacyjną. Kompetencje nie znikają, ale systemy, które je chronią i pomnażają, wydają się coraz bardziej kruche. Stan podobny do Singapuru w odpowiedniej strefie klimatycznej dominowałby. Autonomiczny region Vandenberga? Nowe miasto-państwo w południowej Afryce? Może to po prostu Tel Awiw. Podejrzewam, że wielu ludzi wymieniłoby wolność obywatelską na wolność rynkową i podstawowe bezpieczeństwo, gdyby istniało miejsce, które niezawodnie dostarczałoby obu, zwłaszcza w klimacie śródziemnomorskim. Ludzie nie pragną utopii; chcą rzeczy, które działają. Świat kształtowany jest przez bardzo małą, stosunkowo stałą grupę ludzi — może 10 tysięcy. Ta liczba nie rośnie znacząco wraz z populacją; jest ograniczona przez zaufanie, relacje, mentorskie wsparcie i ograniczenia wysokiego poziomu koordynacji. Wszyscy inni żyją w cieniu ich decyzji — nazywamy to historią. Okresy renesansu miały miejsce, gdy duża część tej grupy skupiła się w jednym miejscu na tyle długo, aby pomysły mogły się zderzać i dojrzewać. To jest miejsce, w którym ja i wielu innych chcemy być. Prawdziwe pytanie brzmi, gdzie kompetencje wciąż mogą zakorzenić się i pomnażać przez dekady. Wielu wskazuje na Austin, Miami i podobne miasta. Co do mnie, Kalifornia wciąż zasługuje na próbę uratowania jeszcze przez chwilę. Cywilizacja przesuwała się na zachód, aż znalazła jedno z najbardziej produktywnych i postępowych miejsc w historii. Kalifornia to terminus cywilizacji. Może uda nam się tu jeszcze trochę wytrzymać. Jesteśmy na końcu mapy, nie ma dokąd iść.