Pracujesz cały dzień, a potem jesteś ze swoimi dziećmi, starasz się dobrze bawić, próbujesz je uczyć, starasz się być dobrym przykładem, starasz się dać im dobre dzieciństwo, które będą pamiętać, i starasz się być obecny - do cholery, muszę być obecny! - ale to trudne, gdy godziny się wydłużają, gdy zbliża się pora snu, gdy ich szaleństwo się zaczyna, a twoje zmęczenie również się pojawia. I się denerwujesz, i masz dość ich wychodzenia po kolejną szklankę wody, czy więcej książek, czy jakiejś maskotki, czy jakiejś innej wymówki, którą wymyślili, tylko po to, żeby nie musieć iść spać. I po prostu chcesz, żeby poszli do łóżka i zasnęli, a potem w końcu, gdy są już w łóżku, i nie słyszysz więcej skakanie po ścianach, ani krzyków, ani śmiechu, ani wygłupów, czujesz się źle, tęsknisz za nimi, czujesz, że byłeś surowy lub złośliwy, i życzysz sobie, żebyś był lepszym rodzicem, mimo że przysięgasz, że robisz wszystko, co w twojej mocy. Koniec dnia jest okrutny dla rodziców.