Je werkt de hele dag en dan ben je bij je kinderen, en je probeert een goede tijd te hebben, je probeert ze iets te leren, je probeert een goed voorbeeld te zijn, je probeert ze een goede kindertijd te geven die ze zich zullen herinneren, en je probeert aanwezig te zijn - verdomme, ik moet aanwezig zijn! - maar het is moeilijk naarmate de uren verstrijken, naarmate bedtijd nadert, naarmate hun gekte begint en jouw vermoeidheid ook opkomt. En je raakt geïrriteerd, en je raakt moe van het feit dat ze weer naar buiten komen voor een glas water, of meer boeken, of een knuffeldier, of een ander excuus dat ze hebben verzonnen zodat ze niet naar bed hoeven. En je wilt gewoon dat ze in bed gaan liggen en gaan slapen, en dan eindelijk, als ze in bed liggen, en je hoort geen gebounc meer tegen de muren, of geschreeuw, of gelach of geklooi, voel je je slecht, en mis je ze, en voel je dat je streng of gemeen was, en je wenst dat je een betere ouder was, ook al zweer je dat je je best doet. Het einde van de dag is wreed voor ouders.