Hoe hoger je klimt, hoe gemakkelijker je in de war raakt. Veel mensen denken dat het klimmen omhoog afhankelijk is van ambitie en verlangen, maar wat mensen echt voortdrijft, is eigenlijk onvrede. Wanneer je echt op een bepaald niveau staat, verdwijnt die drang langzaam en weet je niet meer waar je je energie op moet richten. Dus elke keer als ik iemand tegenkom die net als ik vroeger vol veerkracht is en niet wil buigen, ben ik altijd bereid om een handje te helpen. Dit is niet alleen een herinnering aan mijn oude zelf, maar meer een stille overdracht - het doorgeven van het licht waar ik ooit naar verlangde en de kortere weg die ik wilde nemen, aan zijn handen. Dit is niet per se een nobele daad, maar het geeft me een gevoel van stabiliteit, omdat het een bevestiging is van mijn eigen bestaan, een erkenning van de reis die ik heb afgelegd, en een zelfverwezenlijking en verheffing van mijn geestelijke staat. Als ik zie hoe hij met de passie die ik ooit had omhoog klimt, voelt het alsof mijn leven een diepere betekenis krijgt, dit is een zelfvervulling die verder gaat dan materieel gewin.