Een paar nachten geleden keek ik naar de documentaire van Eddie Murphy, Being Eddie, op Netflix. Een paar gedachten... Ten eerste, man, wat is die gast getalenteerd. Er is niemand zoals Eddie Murphy. Generatietalent. Ten tweede, de documentaire ging niet in op de schandalen en controverses van zijn carrière. Oké, eerlijk genoeg. Ten derde, ik vroeg mijn vrouw om Netflix te annuleren en ze deed het niet. Blijkbaar houden de kinderen van Paw Patrol. Nou, het is nu geannuleerd en dat komt omdat ik gisteravond een film heb gekeken genaamd The Rip. Heilige koe, hoe corrupt is de filmrecensie-industrie? Die film was waardeloos. Dialoog, acteren, cinematografie, plot... het was allemaal op zijn best onder gemiddeld en toch heeft die film een 82% op Rotten Tomatoes. Wat een grap. Ten vierde, Eddie Murphy heeft zijn lach veranderd. Hij lacht niet meer zoals hij vroeger deed omdat hij het gevoel had dat zijn lach een gimmick aan het worden was. Hij heeft daadwerkelijk de manier waarop hij lacht veranderd. Ik vond dat interessant. Ten slotte zei Murphy een paar dingen die voor mij heel wijs overkwamen. Hij sprak over hoe hij zijn leven nu op orde houdt en hij zei dat als een persoon zijn kinderen op de eerste plaats zet, je nooit de verkeerde keuze zult maken. En dit... hij zei dat wanneer je bidt, je niet voor succes moet bidden. Bid voor gemoedsrust. Ik vond dat echt mooi. Ik wens jullie allemaal gemoedsrust. Hier is Randy Travis die zingt over de gezegende gemoedsrust.