In de afgelopen jaren hebben vrouwelijke schrijvers een hoogstaande huisindustrie gecreëerd rond de bekentenis van gezinsstress. Emily Gould had een mentale inzinking en financierde een poging tot scheiding voordat ze weer verzoende met haar man. Honor Jones heeft in wezen haar gezin vernietigd omdat ze meer plezier wilde hebben. Weinig, zo niet geen, van deze vrouwen beweren zelfs te lijden onder kwade of misbruikende echtgenoten, of te worden belast door bijzonder zware huishoudelijke taken. Dit genre gaat over de moed om een normaal gezinsleven op te blazen in naam van de vrouw die iets anders voor zichzelf wil: mentale onafhankelijkheid en ruimte om na te denken, met tijd om zich te concentreren op professionele doelen. Waarom horen we dan zo weinig van worstelende vaders over deze kwestie? De meeste bekende mannelijke auteurs die je zou kunnen noemen—Knausgård, Updike—waren ontrouw, gescheiden, of beide. Wat is er met de gefrustreerde vaders die nog steeds volharden? Kunnen we de angsten en nadelen van het vaderschap uiten, de manieren waarop het onze onafhankelijkheid en creativiteit verdringt, in plaats van onze gezinnen op te blazen voor romanschrijvende materiaal?