De reden dat ik de laatste tijd zoveel heb gesproken over de Australische Israël-lobby is omdat het zichzelf mijn probleem heeft gemaakt. Kwame Ture zei: "Als een witte man me wil lynchen, is dat zijn probleem. Als hij de macht heeft om me te lynchen, is dat mijn probleem." Ik vind zijn logica logisch. De Israël-lobby in Australië heeft aangetoond dat ze de macht heeft om regeringen succesvol onder druk te zetten om wetten en beleid te bevorderen die de vrijheid van meningsuiting van mensen zoals ik, die kritisch zijn over de staat Israël, bedreigen. Dat maakt hen mijn probleem. Er zijn belangrijkere en urgentere zaken gaande in de wereld dan de lobby-inspanningen van een apartheidstaat in een perifere natie van de imperial core, dat is zeker. Ik zou liever over die zaken schrijven. Maar de Australische Israël-lobby heeft zichzelf mijn probleem gemaakt, dus ik moet van tijd tot tijd hun misbruikende gedrag noemen. Ik weet dat mijn naam op lijsten is verschenen. Ik weet dat ik het onderwerp ben geweest van privébesprekingen onder mensen van wie ik liever geen aandacht had gekregen. Ik weet dat ik een land deel met mensen die openlijk zouden vieren als ik gevangen werd genomen voor de dingen die ik heb gezegd over Israël en het zionisme. Dus ik heb een belang bij het onder de aandacht brengen van de krachten die werken om de burgerrechten van mensen zoals ik aan te vallen, en bij de onaanvaardbare bevordering van die agenda's door mijn regering. En alle fatsoenlijke Australiërs hebben datzelfde belang, om duidelijk te zijn. Elke persoon met een geweten die in staat wil zijn om zich uit te spreken tegen de facilitering van massamoord en misbruik door hun regering, heeft een persoonlijk belang in dit debat. Want we hebben nu allemaal een doelwit op onze stembox. We moeten allemaal spreken terwijl we dat nog kunnen.