Ik heb een tegenreactie opgemerkt tegen mensen die zouden zeggen dat ze China "verheerlijken". Om eerlijk te zijn, zie ik niet veel mensen die China verheerlijken. Wat ik zie, zijn mensen die terecht terugduwen tegen de westerse imperialistische privileges. Ik zal een beetje van mijn eigen reis delen om wat perspectief te geven. In de afgelopen jaren, terwijl ik onderzoek deed, schreef en steeds meer betrokken raakte bij debatten over de rol van China in de wereldeconomie, heb ik een opvallend patroon opgemerkt: China demoniseren is volkomen acceptabel. Beschuldigingen van technologie-diefstal, industriële overcapaciteit en onderdrukkend autoritarisme worden zonder veel nuance of context naar China gegooid. Het is gebruikelijk — bijna vanzelfsprekend — om de opvatting te hebben dat de opkomst van China gevaarlijk is. Aangezien ik een groot deel van mijn carrière heb gewerkt aan ontwikkelingskwesties in het Globale Zuiden, voelt de toon van deze kritiek vertrouwd. Ze echoën imperialistische privileges, neokoloniale angst en een diepe onwil in het Westen om politieke of economische macht toe te geven aan ontwikkelingslanden. De opkomst van China is de eerste echte test of het Westen kan accepteren dat een grote ontwikkelingsnatie succesvol soevereine ontwikkeling op zijn eigen voorwaarden nastreeft. Tot nu toe faalt het Westen in die test. Dus nee — mensen zoals ik verheerlijken China niet. In het licht van de onverbloemde demonisering van China door het Westen, proberen we simpelweg anderen eraan te herinneren dat het geen slechte zaak is wanneer een ontwikkelingsland daadwerkelijk zich ontwikkelt.