Voor het bouwen van geavanceerde AI-systemen zou de meerderheid van je tijd niet moeten gaan zitten in iteratief coderen. Het zou moeten zijn: 1. Het definiëren van kernvereisten en invarianties 2. Spec planning 3. Spec creatie 4. Coderen (laat de AI het werk doen) 5. Testen 6. Valideren Voor stap 6 is het vaak nodig om je eigen tools te bouwen om te valideren dat het systeem zich gedraagt zoals je bedoelt dat het zich gedraagt. Dit is anders dan alleen testen, omdat je de volledige staat van het systeem valideert en dat de mogelijkheden overeenkomen met de oorspronkelijke vereisten en specificaties. Het is verleidelijk om te willen blijven 'viben'. Je belangrijkste doel is om de contextgrootte te verkleinen door opzettelijk tussen abstractieniveaus te bewegen. Als de kernvereisten solide zijn, kun je een sterke specificatie creëren, waarin bibliotheekkeuzes, interfaces, technologieën, enz. gedefinieerd en iteratief verbeterd kunnen worden, met veel minder context om over na te denken. Wat betreft verbeteringen en toevoegingen van functies, zijn deze verleidelijk om te viben, maar het is beter om hetzelfde proces te volgen. Creëer een upgradevoorstelproces, vergelijkbaar met EIPs, iteratief daarop, en implementeer vervolgens de specificatie in het hoofdsysteem volgens hetzelfde proces. Je doel is niet om te prompten, context te engineer, of te viben, maar autonome systemen te bouwen die het werk voor je doen, consistent en betrouwbaar.