Iran is geen Syrië. Iran is geen Libië. En het behandelen als een van beide is een categoriefout. Die landen zijn in elkaar gestort omdat de staat het regime was. Verwijder de heerser, en het land loste met hem op. Iran is het tegenovergestelde. Iran is eerst een natie. De nationale identiteit hangt niet af van de Islamitische Republiek. Sterker nog, de Islamitische Republiek hangt af van het onderdrukken van die identiteit. Dat is het kernverschil. Iran heeft een diep, gedeeld gevoel van wie het is. Een gemeenschappelijke taal, zo oud als de tijd zelf. Een continue geschiedenis die duizenden jaren beslaat. Een oude beschaving zelfbewustzijn dat lang vóór enige ideologieën bestaat. De mensen van Iran vragen zich niet af wat de toekomst van Iran zou moeten zijn. Ze weten wat het is. Dit is belangrijk wanneer regimes vallen. Syrië brak langs sektarische lijnen omdat sekte het organiserende principe was. Libië fragmenteerde langs tribale lijnen omdat de staat nooit boven de tribale heerschappij is uitgegroeid. Iran, daarentegen, is verenigd tegen sektarisme dat van bovenaf wordt opgelegd. De Islamitische Republiek regeert ondanks de natie, niet erdoor. Dat is waarom protesten in Iran met zo'n consistentie terugkeren. Dezelfde leuzen. Dezelfde eisen....