Ik denk dat hoe meer je jezelf opwerkt met welke aardse beloningen dan ook (en zelfs sommige schijnbaar nobele doelen kunnen neerkomen op aardse beloningen), hoe meer je gedwongen zult worden om door een daaropvolgend snoeiproces te lijden waarbij de onwerkelijkheid van deze beloningen wordt onthuld en verantwoord. Maar de pijn van die latere onthulling is groter dan de vreugde van de initiële verwerving, volgens een veelvoud dat potentieel onbeperkt is en dat we van tevoren moeilijk kunnen begrijpen. Ik vermoed dat het idee van de Hel als "brandend" hier iets mee te maken kan hebben.