er is een gevoel dat bijna iedereen heeft, maar niemand geeft het toe het is het stille gevoel dat je echte leven nog niet is begonnen alsof je jezelf van buitenaf bekijkt, wachtend vastzittend in een eeuwige proloog terwijl je wacht tot de film begint jij bent Rocky die om 5 uur 's ochtends de trappen op rent Karate Kid die de auto wast de meesten zitten mentaal vast in die scène, voor altijd omdat voorbereiding productief en verantwoordelijk aanvoelt maar dan verstrijken er 10 jaar dan 20 dan 50 je realiseert je dat je aan het repeteren bent voor een toneelstuk dat nooit geopend zou worden de meeste mensen sterven in de intro nog steeds voorbereidend en wachtend nog steeds overtuigd dat het hoofdverhaal om de hoek ligt ...