Als je denkt dat small talk zinloos is, misversta je een van de oudste en belangrijkste sociale technologieën die mensen hebben. Small talk en onbenullig geklets vervullen een functie voor mensen die vergelijkbaar is met het verzorgen van elkaar onder onze primatenverwanten. Wanneer je naar chimpansees, bonobo's en andere apen kijkt, gaat het verzorgen zelden over hygiëne en netheid. Vaak is het doel van verzorgen sociaal: het opbouwen van banden, het signaleren van vertrouwen en het versterken van allianties. Verzorging is hoe relaties worden onderhouden. Voor mensen doet small talk veel van hetzelfde werk. Het is een manier om verbinding te maken, sociale interactie te vergemakkelijken en goodwill te signaleren. Gesprek, in deze zin, is een praktische sociale vaardigheid, geen intellectuele prestatie. Dat is belangrijk omdat gesprek iets is waar bijna iedereen beter in kan worden. Het hangt niet af van het een extravert zijn, of van een ongewoon hoge intelligentie. Zelfs zeer slimme mensen kunnen er moeite mee hebben, terwijl anderen het gemakkelijk oppakken. Het punt is dat gesprek zo diep menselijk is dat het breed leerbaar is. Het is ook geen vaardigheid zoals theoretische natuurkunde of geavanceerde filosofie, waarbij beheersing uitzonderlijke cognitieve vaardigheden vereist. Een betere analogie is leren rijden met een handgeschakelde auto: in het begin ongemakkelijk en inspannend, maar zodra je het gevoel ervoor krijgt, wordt het automatisch. Met een beetje oefening voelt een gesprek niet meer als werk en begint het natuurlijk aan te voelen.