Van buitenaf klinkt Amerika niet meer als zichzelf Dit is waar mensen vandaag de dag over de hele wereld over praten. Veel van ons zitten hier en luisteren naar de Verenigde Staten en denken: horen Amerikanen hoe dit klinkt. Want van buitenaf klinkt het als een land dat uit elkaar valt, impulsief is en bereid is om regels overboord te gooien op het moment dat ze in de weg zitten. En wat eerlijk gezegd schokkend is, is hoe normaal het lijkt te zijn geworden binnen de VS. Mensen herhalen de praatpunten, discussiëren over de gebruikelijke teams en doen alsof dit gewoon weer een nieuws cyclus is. Maar de rest van de wereld hoort iets heel anders. We horen bedreigingen. We horen minachting voor bondgenoten. We horen een bereidheid om te nemen wat je wilt omdat je het kunt. Dat is het soort gedrag waar Amerikanen vroeger naar andere landen wezen en zeiden: dat zijn wij niet. Nu komt het uit Washington, en mensen in het buitenland raden niet meer. Ze concluderen. In Noord-Amerika lijkt Canada op dit moment de enige volwassene in de kamer. Stabiel, saai, voorspelbaar, democratisch. Het soort land dat je van het ene jaar op het andere daadwerkelijk kunt vertrouwen. Misschien voelen Amerikanen de verandering niet omdat deze van binnenuit gebeurt. Maar van buitenaf is het luid. En het is geen goed geluid.