Ik ben zeker door dat deel van het proces gegaan waarin ik gewoon niet geloofde dat AI-tools beter en sneller konden doen wat ik zelf professioneel al 15 jaar deed. Dus in het begin was er veel aarzeling om het echte taken te geven. Ik was prima met het geven van taken zoals "Verander deze tekst," "Verplaats deze div," "Stel dit type status in," maar ik gaf het nooit echt zware taken omdat ik aannam dat het een fout zou maken. En het was ook een manier om mezelf te beschermen. Het was een verdedigingsmechanisme om de AI niet te dicht bij te laten komen bij wat ik beschouw als mijn levensonderhoud. Hoe ik voedsel op tafel zet en de hypotheek betaal. Maar dan begin je dat steeds meer en meer te doen en realiseer je je dat deze dingen echt verdomd goed zijn en misschien hoef je diezelfde dingen niet met de hand te implementeren die je 12 keer eerder in andere apps hebt geïmplementeerd, of dat nu een gebruikersprofielpagina is, inloggen met Devise, of het opzetten van relationele databasetabellen en schema's. Dan begin je te beseffen dat het spel een soort een-shot golf is. Waar je begint te strategiseren: "Hoe kan ik de beste prompt schrijven om zo min mogelijk werk te doen?" Eén ding weet ik zeker: er is geen toekomst met minder software. Een ander ding dat ik uit mijn ervaring weet, is dat het zijn van een software-engineer veel complexer is dan alleen maar code schrijven. Het is smaak, het is oordeel, het is praten met veel mensen, het is praten met klanten. Het is uitzoeken welke richting en strategie de juiste is. Mijn baan van 2021 is niet veilig; die is weg. Maar de baan die ik de afgelopen acht jaar als productingenieur heb gedaan, is dat zeker wel. Het verandert gewoon snel. Ik zal meer tijd hebben om aan de complexe onderdelen van het product en de business te werken die niet neerkomen op repetitieve taken die een LLM kan doen, en me meer te concentreren op de diep menselijke aspecten van het maken van dingen die mensen willen.