Men vertelt ons dat het kapitalisme slecht is omdat het de hebzuchtigen aantrekt. Die beschuldiging geeft stilletjes iets belangrijks toe: hebzucht bestaat, het is permanent, en het vereist geen toestemming om te verschijnen. Kapitalisme creëert het niet. Het weigert simpelweg te doen alsof het kan worden gewist. Socialisme, dat meer fantasievol is, stelt een remedie voor. In plaats van hebzucht toe te staan om te opereren via vrijwillige uitwisseling, concurrentie en het risico van falen, verplaatst het de hebzucht naar de staat. Het plaatst het achter bureaus, binnen commissies, en boven de wet, gewapend met morele taal en bevrijd van toestemming. Onder het kapitalisme moet de hebzuchtige man anderen overtuigen om hun geld af te staan. Hij moet waarde bieden, concurreren, en verlies lijden als hij faalt. Onder het socialisme hoeft hij alleen maar de planners te overtuigen. Eenmaal geïnstalleerd, dient hij de consumenten niet meer. Hij beheert hen. De bewering is dat deze transformatie, het omzetten van hebzucht in autoriteit, op de een of andere manier het reinigt. Dat nemen deugdzamer wordt zodra het "allocatie" wordt genoemd, en dwang medemenselijk zodra het "publiek goed" wordt genoemd. Het is een ambitieuze therapie: niet om ondeugd te beteugelen, maar om het te kronen; niet om de menselijke natuur te disciplineren, maar om het een monopolie te geven; niet om hebzucht te beperken, maar om het te bevrijden van concurrentie, verantwoordelijkheid en toestemming. De geschiedenis suggereert dat hebzucht niet verdwijnt onder het socialisme. Het stopt gewoon met doen alsof het moet vragen.