De Alchemist 👀✨door @Adamtastic Ik heb dit stuk niet gekozen zoals mensen meestal kunst kiezen. Ik heb niet gewacht om het te zien. Ik heb het niet vergeleken. Ik had geen bevestiging nodig. Ik heb het gemint bij de onthulling. Blinde vertrouwen. Geen garanties. Wat passend aanvoelt, omdat het grootste deel van mijn leven precies zo is geleefd; bewegen voordat de zekerheid verschijnt, luisteren naar iets intern lang voordat ik het aan iemand anders kan uitleggen. Mensen noemen dat graag roekeloos. Ze zien niet hoe vaak het de enige manier is om te overleven. Ik heb altijd geloofd: ENERGIE VINDT ZIJN PEOPLE. Niet als een slogan. Als een patroon en kernfundament dat je pas herkent nadat je genoeg chaos hebt doorgemaakt om te stoppen met ertegen te vechten. Toen "De Alchemist" zichzelf onthulde, voelde ik geen opwinding. Ik voelde herkenning. Onmiddellijk. Fysiek. Ongemakkelijk. Zoals gezien worden zonder vragen te hoeven beantwoorden. Zoals stuiten op bewijs van iets dat je hebt geweten maar nooit hardop hebt gezegd. Dit stuk is niet kalm. Het is niet netjes. Het lost niet op. En ik ook niet. Mijn leven is opgebouwd in lagen…. verantwoordelijkheid gestapeld op instinct, logica gevlochten met intuïtie, kracht publiekelijk gedragen terwijl de reconstructie stilletjes eronder plaatsvond. Ik heb jaren doorgebracht in systemen die composure belonen terwijl ze langzaam de mensen die ze draaiende houden, eroderen. Jaren betrouwbaar, aanpasbaar, absorberend. Degene die druk vasthoudt zodat anderen dat niet hoeven te doen. Tot het moment dat je stopt met jezelf te schuren. Dan ben je ineens "te veel." De duisternis in dit werk voelt niet symbolisch. Het voelt geleefd. Dicht. De soort duisternis waar je niet aan ontsnapt, je metaboliseert het. De soort die je leert hoe je aanwezig kunt blijven in onzekerheid in plaats van je weg erdoorheen te dissociëren. Dat is bekend terrein voor mij. En het goud, nou dit is het deel dat mensen verkeerd begrijpen. Het voelt niet als succes. Het voelt niet feestelijk. Het voelt gesmeed. Ongelijk. Bijna uitdagend. Alsof het zijn weg eruit heeft gevochten in plaats van er zachtjes neergelegd te worden. Zo is alles betekenisvols ooit mijn leven binnengekomen. En zo kom ik op om anderen te helpen. Ik ben niet geworden wie ik ben door vertrouwen of helderheid. Ik ben haar geworden door herhaling. Door te blijven toen het makkelijker zou zijn geweest om te verdwijnen. Door nieuwsgierigheid te kiezen toen bitterheid gerechtvaardigd zou zijn geweest. Door te leren hoe je tegenstrijdigheid kunt vasthouden zonder te eisen dat het oplost alleen maar om andere mensen comfortabel te maken. Dit stuk legt zichzelf niet uit. Het verzacht niet. Het verontschuldigt zich niet. Het doet niet alsof het proces gracieus was....