Over de naderende oorlog met Iran Eén ding dat je moet begrijpen over oorlogen is dat heel weinig mensen bewust betrokken zijn bij de lange, langdurige oorlogvoering. Bijna elke uitputtingsoorlog werd gepland en ontworpen als een korte, zegevierende bliksemoorlog En toen ging alles mis

Overweeg de Russische oorlog in Oekraïne. Het was niet gepland als een oorlog. Het werd niet gezien als een oorlog. Het was gepland als een (snelle!) regimewisseling die het mogelijk maakte om een paar punten te scoren in de Russische binnenlandse politiek. En toen ging alles mis.

Het zou geen overdrijving zijn om te zeggen dat het plannen van een korte overwinningsoorlog, geoptimaliseerd voor de doeleinden van de binnenlandse politiek, is hoe je *meestal* in een impasse terechtkomt. Dat is het meest voorkomende scenario van hoe het gebeurt, praktisch gesproken.

Nog iets om te begrijpen is dat het Amerikaanse Midden-Oostenbeleid heel weinig met buitenlands beleid te maken heeft. Het maakt deel uit van de binnenlandse politieke spellen en wordt sterk beïnvloed door een heel vreemde vorm van binnenlandse identiteitspolitiek.

Onvoorwaardelijke, grenzeloze, onbetwiste steun voor Israël - opnieuw voornamelijk gedreven door de binnenlandse identiteitspolitiek in de Verenigde Staten in plaats van door enige rationele overwegingen van het buitenlands beleid - heeft een extreem corruptie-effect op de Israëlische staat en samenleving.

Op dit moment in de geschiedenis is Israël verslaafd aan stoere houding, en in die houding is het sterk afhankelijk van de Verenigde Staten, en de vastberadenheid van de VS om elke operatie, defensief of offensief, te financieren en te ondersteunen.

Onvoorwaardelijke Amerikaanse steun heeft een corruptief effect op de Israëlische politiek, waardoor het elke prikkel verliest om zijn relaties met buren en met zijn eigen onderdanen, een niet-burgers populatie van miljoenen, te normaliseren.

Op dit moment kan de VS heel goed in een oorlog worden getrokken die geen ander doel dient dan Netanyahu aan de macht te houden. Door de onvoorwaardelijkheid van zijn steun, wordt de supermacht een hefboom in de Israëlische binnenlandse politieke spelletjes, en een hefboom die de regering aanmoedigt om de meest havikachtige koers van actie te volgen die mogelijk is.

Geen rationeel beleid in het Midden-Oosten is mogelijk zonder de fundamentele herwaardering van de Amerikaanse betrekkingen met Israël. Wat zal gebeuren - op een gegeven tijd - aangezien de generatie die eraan verbonden is om een mix van religieuze en ideologische redenen veroudert en sterft

Geen rationeel beleid in het Midden-Oosten is mogelijk zonder de fundamentele herwaardering van de betrekkingen met Israël. Wat zal gebeuren - op de lange termijn - want de generatie die eraan is gehecht om een mix van religieuze en ideologische redenen, veroudert en sterft

Jongere generaties delen dit religieuze en quasi-religieuze geloof van de ouderen niet, wat betekent dat een bizarre vorm van identiteitspolitiek die al decennialang het Amerikaanse beleid in het Midden-Oosten bepaalt, binnenkort zal vervallen Dat betekent over één tot twee decennia

Het beste wat Israël zou kunnen doen - binnen deze tijdspanne die alleen zo lang duurt als de laatste boomer leeft, en niet langer - is de relaties met zijn eigen onderdanen in Palestina te normaliseren. En om dat te laten gebeuren, zal het zijn onderdanen moeten stemrecht geven, daar is geen ontkomen aan.

En het beste wat de Verenigde Staten kunnen doen, is de schade minimaliseren van de roekeloze, zinloze avonturen in het Midden-Oosten, gedicteerd door een irrationele gehechtheid aan een vreemd land Het Einde