Ik was een levenslange Democraat. Ik dacht dat de meeste conservatieven onwetend of kwaadwillig of leugenachtig waren. Ik geloofde bijna alles wat er in de New York Times, The New Republic en de Atlantic stond. Ik was geschokt toen conservatieven de autoriteiten bekritiseerden. Elke kritiek die ik zag: ik dacht dat het allemaal voortkwam uit vijandigheid, wrok, eigenbelang of onwetendheid. Welke waarheid er ook in de kritiek zou kunnen zitten, ik zag het als een "halve waarheid": een uitbuiting van dit of dat geselecteerde feit dat als een wapen werd gebruikt. Waarom zag ik het in termen van wapengebruik? Omdat ik bevooroordeeld was: ik zag liberale gevestigde instellingen en figuren als fundamenteel goed, dus elke kritiek op hen werd automatisch geïnterpreteerd als slecht bedoeld. Wisten de critici niet dat deze instellingen of figuren fundamenteel goed waren? Als ze dat niet wisten, waren ze onwetend. Als ze dat wel wisten, waren ze kwaadwillig. Zo simpel was het. Dit betekende dat elke legitieme kritiek gewoon werd afgedaan, alsof het weerkaatste van een ondoordringbare kogelvrije schild. Dit veranderde allemaal toen ik begon te schrijven over de pandemie. Al snel begonnen mensen over mij te praten zoals ik ooit over conservatieven dacht. Dit leidde tot een complete identiteitscrisis toen ik begon te begrijpen dat mijn oude wereldbeeld haatdragend en onwetend was, dat ik niet had begrepen wat ik had beoordeeld. Ik kan de hoorzitting niet vergeten die leidde tot mijn ontslag uit de medische school een jaar nadat ik begon te schrijven. Tijdens de hoorzitting spraken mensen over mij alsof ik geen mens was. Mijn gedrag werd in het slechtst mogelijke licht geïnterpreteerd. Volledige verzinsels werden gecreëerd. Niemand was bezorgd om de waarheid, alleen geschokt door mijn schijnbare "onprofessionele gedrag", wat eigenlijk een spiegel was van hun onprofessionele gedrag jegens mij. Ze structureerden de hoorzitting zo dat het vrijwel onmogelijk voor mij was om te spreken en uit te leggen dat wat er werd gezegd een leugen was. En niemand leek daar een probleem mee te hebben. Waarom? Omdat ik slecht was. Als ik slecht ben, dan werd elke slechte behandeling en elke schending van de eigen beleidsregels van de school gerechtvaardigd. Een persoon die slecht is, verdient geen rechten. Ze verdienen alleen straf. Maar hetgene dat ik me het meest herinner, waren de toespelingen op mijn activiteit op sociale media. Ze zeiden: "Kevin wordt gedreven door wrok uit zijn kindertijd." Dat was ik niet. Ik had een goede relatie met mijn ouders. Ze beweerden dat ik psychotherapie nodig had om met dit trauma om te gaan. Het was een volledig nepverhaal dat ze over mij hadden geconstrueerd, om mij te kleineren, om mij te marginaliseren, om te proberen de opvattingen die ik had geuit te verklaren: dat er iets vreselijk mis was gegaan tijdens de pandemie. Ze konden zich niet voorstellen dat ik legitieme punten zou kunnen hebben. Dus reduceerden ze mij tot dezelfde soorten psychologische karikaturen die ik ooit in mijn eigen geest op conservatieven had toegepast. Toen ik werd ontslagen, was ik gebroken. Maar ik kreeg hulp van vrienden die me hielpen begrijpen wat er was gebeurd. En ik kwam tot het besef dat er een hysterie de linkerzijde had overgenomen. Ik heb veel tijd besteed aan het lezen over showprocessen, over heksenprocessen, enzovoort. Ik kwam ook in contact met mensen die soortgelijke dingen hadden meegemaakt en kwam tot het besef dat iets soortgelijks was gebeurd met honderden artsen in het hele land. Mijn verhaal was niet uniek. Het was steeds hetzelfde verhaal, keer op keer. Ik kan niet geloven dat ik de persoon was die ik ooit was. Ik kan niet geloven dat ik zo kon bestaan. Ik begrijp nog steeds niet hoe ik zo kon zijn, of hoe miljoenen mensen in dit land zo konden blijven. Het verontrust me enorm. Eén ding dat ik weet, is dat wat dit ook is dat mensen gek maakt, vernietigd moet worden. Het is vijandig tegenover de beschaving en onze menselijkheid. Het zorgt ervoor dat we elkaar dehumaniseren en proberen elkaar te vernietigen. Het is precies hetzelfde monsterlijke ding dat ik ooit aan conservatieven toeschreef. Maar het zat in mij, en ik kon het nu in anderen zien. Dit is iets waar ik nog steeds mee worstel.