(trigger warning) 1 jaar geleden op deze dag - veranderde mijn leven toen een brand mijn huis en al mijn wereldse bezittingen verwoestte. Terugkijkend besef ik dat herbouwen nooit een optie was. Voor mij was de enige weg het bouwen van iets nieuws. Het verlies was ceremonieel in zijn omvang, de ervaring versterkte mij en mijn waarden, mijn gevoel van zelf, en uiteindelijk, denk ik, zette het me op een koers die meer in lijn zal zijn met wie ik kan en hoop te zijn. De brand leerde me een nieuwe radicale vorm van moed - het toonde me aan dat wat je in het leven bouwt in je liefde en je woord zit. En ja, in feite betekent het hebben van beide veel, veel meer dan wat dan ook. Een paar maanden later veranderde mijn leven opnieuw. Terwijl velen van jullie die lezen waarschijnlijk weten over de brand en me waarschijnlijk gesteund hebben, weten weinigen dat ik toen de ongelooflijke zegen ontving van een verrassing en prachtig onverwachte zwangerschap. We waren dolblij, we noemden hem Felix voor de vreugde die hij opnieuw in ons leven bracht. En toch, Felix was niet bedoeld voor deze aarde en zijn hartslag stopte uiteindelijk gewoon. Ik herinner me dat ik op dat moment behoorlijk boos was, vaag in mijn woede - boos op God, boos op mezelf, boos op gewoon de oneerlijkheid, niet in staat om de zilveren rand te zien ondanks dat ik er onvermoeibaar naar zocht. De rouw stapelde zich op op sommige manieren, maar het herschikte ook de rouw. Ik huil niet om de brand, maar ik huil wel vrij vaak om Felix. Ik glimlach ook nog steeds vaker dan dat ik huil. Uiteindelijk is dat wat natuurlijk voor mij is. En natuurlijk werk ik ook te veel. Ik voel echte betekenis binnen dat werk, maar maak me soms zorgen of ik werk omdat tenminste a+b=c daar is. Ik weet eigenlijk niet wat / waarom ik dit hier schrijf. Ik dacht dat op een dag iedereen een bericht zou lezen over een bloeiende babyjongen of buik, en dat we allemaal closure zouden voelen. Dat mijn verhaal ertoe deed. Dat het netjes in een mooi einde zou passen, en dat de levensloop eindelijk zinvol zou zijn. Maar soms maken dingen geen zin. Er zijn geen zilveren randen. A + B is niet gelijk aan C. Het leven legt zichzelf niet uit. Verlies rechtvaardigt zichzelf niet. Betekenis is niet gegarandeerd. En toch, hier ben ik. Hier zijn we een jaar later. Vooruit. Door. Opnieuw.