İşten sonra ön kapıdan yeni girdim. 5 yaşındaki oğlum beni karşılamak için koştu. "Merhaba baba!" dedi, heyecanla. Beni kucaklamak üzereyken, omuzlarından tuttum ve dedim ki, "Bud, bence insan ilişkilerinin değerini abartıyorsun. Bugün bir Substack'te bunu okudum. Her şey şimdi farklı. Yani - önceden farklıydı ama şimdi çok farklı." Gözlerini kırptı, plastik bir dinozor tuttu. İnanamadım. Post-dijital dönemde fiziksel nesnelere bağlılık. Nazikçe onu koridordaki aynaya doğru çevirdim. "Bak," diye devam ettim, "o yansımayı görüyor musun? Bu eski donanım. Karbon bazlı. Yüksek gecikme. Sınırlı işlem gücü." Ayakkabılarımı çıkarırken, 3 yaşındaki kızım bu sabah anaokulunda yaptığı bir çizimle yanıma koşarak geldi. Parlıyordu. Gülümseyerek. "Bak, baba! Bunu senin için yaptım!" Bir göz attım ve Nano Banana'nın tüm eserini tek vuruşta öldürdüğünü açıkladım. Bunu anlamazsa iş olanakları umutsuzdu. "Tatlım," dedim nazikçe, diz çökerek, "bu pastel boyalı güneş mu? 2022. Nano Banana, 'ana renkler' demeyi bitirmeden önce 100.000 duygusal rezonanslı güneş üretebilir. API erişimine ihtiyacın var." API'nin ne olduğunu sordu. "Aynen öyle," dedim ayağa kalkarak. Ağlamalar o sıralarda başladı. Çok duygusal bir ev. Anlaşılır. *Denemeyi* okumamışlardı.* Eşim antrede çocukların ağladığını duydu ve bizi kontrol etmeye geldi. ...