Bazı insanlar, daha çok kadınlar, bebekler için benden daha uygun, böylece daha az acı çekerler. Biliyorum, eğer bir bebeğim olsaydı yapabilirdim, zor kritik dönemlerde işlevselim ama şöyle idim: C. Onları yalnız bir anne olarak almak (yıllarca güvenilir bir 24/24 bakım tutacak kadar zengin değilim ve kesinlikle okula koymak istemem) ve B. Zihinsel yapım çocuk bakımı için pek uygun değil. Erken çocukluk yetiştirmesiyle ilgili çoğu açıdan son derece kadınsı değilim. Ben genç bir çocuk gibi yaşıyorum. Hayatımı, insanların benden bir şeylere ihtiyaç duymasından mümkün olduğunca özgür olacak şekilde çok dikkatli bir şekilde inşa ettim. Hayatımda bir bir, belki iki kez yemek yaptım. Gerçekten dağınıkım. Yüksek sesleri ya da kesilmeyi sevmem. Ev işlerinden nefret ediyorum çünkü sıkıcı ve dikkat dağıtıcı (bu yüzden duş almamam), ve başkalarına rutin işleri yapmak için makul bir ücret ödeyerek makul bir şekilde harcıyorum. Gerçekten düşük nevrotikliyim var ve işler ters gittiğinde umursamıyorum. "Şat, dalgın baba" arketipim var. Yine: Harika bir anne olacağıma inanıyorum ve uzun süre zor şeyler yapmaya zorladığıma inanıyorum, özellikle ilk yıllarda, bunu tek başıma ve psikolojimle yapmak, kesinlikle benim için çok zor olacak büyük bir fedakarlık olurdu. Çocuk sahibi olma isteğim neredeyse tamamen bana tam cümlelerle konuşan insanları yaratmak.