Orta-üst sınıf ilerici milenyum kuşağı kadınlarının tüm demografik grupların en kötüsü olduğunu belirledim. Kendi düşüncelerine tam takıntı, travma, ruhsal hastalıklar ve çok özel benzersizlik ile ayrıcalık/baskı merkezli bir dünya görüşünün birleşimi, onları sadece kendi hayat sorunlarıyla etkili bir şekilde başa çıkamayacak (stoacılığı ve ağırlık kaldırmayı öneririm) ve aynı zamanda kendi ideolojik/aşırı terapiye sahip çerçevelerinin dışında dünyayı göremelerini de başaramalarına neden oldu. Terapi dilinin kendi sorunlarını/ilişki sorunlarını çözeceğini ve ideolojik/politik dilin dünyanın sorunlarını çözeceğini düşünüyor gibiler. Garip. Muhtemelen tesadüf olmayan bir şekilde, bunların hepsi antidepresan, uyku için benzo ve anksiyete karşıtı hap kullanan kadınlardır. Ve ömür boyu terapide. 'Duygularım çok benzersiz ve özel, düzeltilmesi için özel haplar ve terapiye ihtiyaç var ama aslında hiçbiri düzeltilemez' ile 'Çok empatik biriyim ve dünyanın ezilenlerini çok önemsiyorum ve aman tanrım, bu çok üzücü biri nasıl benim kadar empatik ve anlayışlı olmayabilir' gibi şeyler muhtemelen en sinir bozucu kişilik özelliklerinin birleşimi. Ayrıca kendileri ve herkes için her şeyi daha da kötüleştiriyor gibi görünüyorlar. Genel olarak bence tüm nesiller arasında en kötüsü milenyum kuşağıdır. Ekranlarda büyümüş ve bazı yerleşik içgüdüleri ve daha iyi mizah anlayışları olduğu görünen GenZ'lerden bile daha fazla.