Ik heb vastgesteld dat progressieve millennials van de midden- tot hogere klasse vrouwen de slechtste zijn van alle demografische groepen. De combinatie van een volledige obsessie met hun eigen gedachten, trauma, mentale ziekten, en een zeer speciale uniciteit en een wereldbeeld dat zich richt op privilege/oppression heeft hen niet alleen onvermogen gegeven om effectief met hun eigen levensproblemen om te gaan (ik raad stoïcisme en gewichtheffen aan), maar ook om de wereld buiten hun eigen ideologische/hyper-geëtherapiseerde kader te zien. Ze lijken te denken dat therapietaal hun eigen problemen/relatieproblemen zal oplossen en ideologische/politieke taal de problemen van de wereld zal oplossen. Het is vreemd. Waarschijnlijk niet toevallig zijn dit ook de vrouwen die allemaal antidepressiva, benzodiazepines voor de slaap en angstmedicatie gebruiken. En in therapie voor het leven. Het 'mijn emoties zijn zo uniek en speciaal en hebben speciale pillen en therapie nodig om te fixen, maar eigenlijk is niets ervan oplosbaar' ding gecombineerd met het 'ik ben zo empathisch en geef zoveel om de onderdrukten van de wereld en oh gosh, het is zo verontrustend hoe kan iemand niet zo empathisch en begripvol zijn als ik' is waarschijnlijk de meest irritante combinatie van vervelende persoonlijkheidseigenschappen. Ook lijken ze alles erger te maken voor zichzelf en iedereen om hen heen. Over het algemeen denk ik dat het de millennials zijn die de slechtste zijn van alle generaties. Zelfs meer dan de GenZ's, die tenminste een excuus hebben, omdat ze zijn opgegroeid met schermen, en lijken wat basisinstincten en een beter gevoel voor humor te hebben.